Alle berichten van Monique

Ik schrijft

Beeldende kunst, Schrijven

Lees: het ik schrijft, geïnspireerd door Arjen van Zen.nl met zijn ‘ik denkt’. Het ik schrijft en denkt, waarmee het iets tot uiting brengt. Het gaat buiten mijn bewustzijn om, dat schrijven en denken. Het gaat automatisch en staat los van goed of kwaad, zonder oordeel. Zo fotografeert ik er op los, gedreven door een gevoel dat mij onbewust de camera doet grijpen. Dat levert beelden, rechtstreeks uit mijn ziel. Ik schrijft met hart en ziel, zonder vooropgesteld plan. Wel met een zekere compassie vanuit een kwetsbaar vertrouwen. Ik vertrouwt op de kracht van beeld en taal.

Eik op het Rozendaalse Veld

Zonsverduistering

Nieuw, Zen, Zuihitsu

Verstandsverbijstering tijdens de zonsverduistering: dat kan toch niet waar zijn! Wat ik zag door de sterrenkijker leek op een plaatje uit een kinderboek. De maan met een hap eruit maar dan was het de zon waar de maan een hap uit nam, een kindertekening. Zoals je de maan tekent zo zag de zon eruit en dat was ongelooflijk. Het moment viel toevallig samen met de wekelijkse meeting in de Zendo aan de Sonsbeekweg. Er hing een briefje op de poort ‘we zitten aan de overkant op het terras aan de beek. Het had van mij niet gehoeven om daar te zijn waar zich een hele groep mensen had verzameld. Er waren sterrenkijkers en er was een rij wachtenden voor me maar ik mocht bij ons meditatiegroepje aansluiten. Tijdens het wachten keken we om de beurt door een brilletje om te zien hoe ver de maan voor de zon was geschoven. Ik gluurde door de kijker, de hap zat rechts, als op een tekening van Dick Bruna, ongelooflijk scherp. Een moment van verbijstering maakte plaats voor een gevoel van vernieuwing. Op naar de maansverduistering van 28 augustus die minder spectaculair zal zijn.

Zonsopkomst tijdens de maansverduistering

Mijn moeder

Genealogie, Nieuw

Ik lag lekker op de bank naar de vogels te luisteren komt mijn moeder (1926 – 2008) plotseling bij me liggen. Eigenlijk meer in me want dit was een geestesverschijning van toen zij mijn leeftijd had. Dit jaar is haar 100ste geboortedag, op 21 juni en daar sta ik bij stil. Voor het eerst sinds lange tijd was ik een broek aan het naaien. Dat is me met de paplepel ingegoten door haar en wellicht de reden om dicht bij me te zijn. Het kan ook de jaarlijkse familiedag zijn, bij mij deze keer die me heeft getriggerd om haar zo sterk bij me te voelen.

Ik gebruik een oude broek die goed zat als patroon voor de nieuwe die in de maak is.

Mijn moeder was niet alleen een hele goeie naaister maar ook een toneelspeelster, en op latere leeftijd bleek ze te kunnen schilderen. De hele familie heeft werk van haar hangen, waar ik van geniet. Mijn moeder speelde toneel bij de plaatselijke vereniging en kreeg hoofdrollen omdat ze zo goed was. Ze werd gevraagd om in Amsterdam de toneelschool te doen vanwege haar talent. Dat was echter een brug te ver voor mijn opa en oma die daar niets van wilden weten. Zij ging nog een stapje verder: ik mocht alles behalve naar de toneelschool.

Roze regen

Nieuw, Zuihitsu

Deze wisteria heb ik 10 jaar geleden geplant om Tati te herdenken, mijn hond. Die was nogal roze: bijzonder geliefd en zachtaardig. Tegelijkertijd brutaal en fier, een alfamannetje waar de vrouwtjes voor vielen. Vorige week was Roze Regen krom gaan hangen maar die staat nu weer overeind.

Twee maanden later staat Wisteria vol in het blad en heeft weer een snoeibeurt nodig. Ook goed om de hitte buiten de deur te houden, enne snoeien doet bloeien!

Platvorm

Nieuw, Wandelingen

Op het strand van Schiermonnikoog is weinig over van de strandtent behalve het fundament. Ik neem aan dat er wat nieuws komt op dat platvorm aan het einde van de Badweg. Ook op het Badstrand is een groepje palen het enige teken van leven op een enkele wandelaar na. De wind waait zand naar de zee, en mij maar ‘oh jee, ik moet nog terug’.

Ritueel

Levensloop, Nieuw

Op zijn eerste sterfdag, 15 februari hebben wij Max’ as verstrooid in zijn moestuin die nu van Ellen is. Het was een koude maar heldere zondagmiddag en er was vuur. We stonden met een groep intimi in een kring rondom het verdorde Oost-Indische kersbed centraal in de tuin. Muzikanten waren aanwezig en Ellen met haar trom waar ze zich mee begeleide tijdens het ritueel. Voor aanvang liep er een man voorbij, op de weg langs de tuin die naar ons omkeek en lachte. Het leek Max wel die van ons wegliep naar elders ‘daar hoor ik niet meer bij’. We waren vrolijk en de zon verwarmde Ellens gezicht terwijl ze Max’ favoriete gedichten uitsprak. Ik bekeek zijn as nauwkeurig terwijl we de vaas aan elkaar doorgaven. Ik strooide wat as bij de fruitstruik midden op het ronde veldje. Daarna voerden we nog een rondedans uit met muziek en zang. Op weg naar de schuur van buurman voor thee met crumble trok Zon zich terug. Daar stond een gaskachel te gloeien want het was koud, gevoelstemperatuur -10.

Max met oranje hoed bij mij in de keuken.

Gesammtkunstwerk

Nieuw, Zuihitsu

Vandaag heb ik mijn vest voor het eerst weer gedragen sinds dat was aangevreten door de motten. Ik heb een compliment in ontvangst genomen: ‘Wat heeft u een mooi vest!’ ‘Dankjewel, zelfgemaakt’. ‘Is het ook te koop?’ vroeg het meisje bij Indoor Action waar we Yin Yoga gingen doen. ‘Nee hoor’, lachte ik en we zochten een plek in de studio die sfeervol was verlicht. Tijdens de les dacht ik aan Arna die het vest heeft gebreid van IJslandse wol. Aan Sebahat en de bank die ze mij gaf inclusief mottenplaag. Aan Manon Roozen die stierf vlak nadat ik de gaten in het vest ontdekte. Ik heb steeds aan haar gedacht tijdens de restauratie middels een gehaakt rozenmotief. Tenslotte dank ik Lisa die ter adoptie uitvloog waar ik zo vaak op heb gepast. Het vest was haar afscheidscadeau dat nu een Gesammtkunstwerk is geworden.

I AM

Beeldende kunst, Nieuw, Zuihitsu

Eerst begon ik me te vervelen maar daarna begon het gebabbel in mijn mind. 20 minuten herhalen van de mantra ‘ ik ben’ leverde mij een levendige voorstelling van het omsmelten van oud goud van-de-week. ‘Wat is dat blauwe balletje?’ vroeg ik de docente tijdens het verhitten. ‘Dat is het goud!’ riep ze boven het kabaal van de gasbrander uit. De blauwe kleur was de weerspiegeling van de vlam op de gouden bel. Dat is dus wat IK BEN, mijn pure zelf zonder toeters en eh, bellen. Het zuivere ik was vloeibaar genoeg om in het voorverwarmde malletje te gieten. Nu ben ik in het bezit van een staafje puur goud dat ik zal walsen tot een draad. Een gouden draad waar ik twee oorbellen van ga smeden. Aan die bellen komen hangers die gemaakt zijn van mijn moeders ketting.

Stukjes ketting met zilverdraad aan elkaar geweven