Liefde die levenslang meegaat
Je bent uit beeld maar niet uit het hart
Die en die en die, en die vergeet ik nooit
Al heb ik je niet meer gezien of ben je dood
We zijn toch liefdeslang verbonden
Winterkoolzaad met zonnebloem bij Herwen
Liefdeslang
Categorie archieven: Nieuw
Ik ben heel
Er was een tijd waarin ik nooit richting kon kiezen. Altijd wilde ik die ene maar ook die andere kant uit. Zowel persoonlijk als beroepsmatig was ik nooit helemaal blij met wat zich aandiende. Sinds 2020 is dat veranderd na een diepe duik in mijn onbewuste. Ik ben er achter gekomen dat ik mij had opgesplitst. Een deel van mij was ondergronds gegaan, dat nooit naar buiten kwam. Dat deel wou graag samenvloeien met mij in plaats van geheim blijven. Concreet voorbeeld: nooit tevreden met mijn keuze om kunstenares te zijn. Altijd die stem – van mijn vader – in mij die wat anders wil: je moet geld verdienen. Mijn authenciteit ondermijnend toch maar weer iets anders doen. Dat is niet meer aan de orde want ik ben geheeld: uit één stuk. Ik heb dat deel in mij gezien dat er niet mocht zijn. Hier ben ik met alles erop en eraan, of eraf, en dat voelt goed.
Zoetwaterkreeft op weg naar de Jansbeek in Sonsbeek
Freule in ‘t Veld
Precies een week geleden, op 14 augustus is mijn bonushond Bibi ingeslapen. Ze was de hond van Paul & Wil die via Marktplaats bij hen terecht kwam. Een boer uit Haaksbergen wou met haar fokken maar dat deed ze niet. Werd zelfs niet loops, gratis op te halen broodmagere boxer met allegie. Ze was elegant met haar scherpsteltekening op de kop. Dit is voor insiders die wel eens foto’s hebben afgedrukt in een donkere kamer. Liefste hond der aller tijden die acht jaar is geworden ondanks haar moeilijke jeugd. Ze verdroeg niemand die achter haar liep, geschopt wellicht op die boerderij in Twente. Ze hield ook graag overzicht en was heel waaks wanneer ik op een bank neerstreek. Haar nieuwe baas wist wel raad met Bibi, haar zevende boxer. Ik zal hen ongetwijfeld gaan missen, vandaag hebben wij een ereronde gemaakt over het Rozendaalse veld.
Bibi ruikt wild in het hoge gras
Boekenhart
In het artikel ‘Tijdloze waarheden’ in de Groene schrijft Jaap Tielbeke over John Steinbeck, dat mij heeft geraakt. Mijn boekenhart was al eens geroerd door The Old Man and the Sea van Ernest Hemmingway dat in de buurt komt. Op Wikipedia las ik dat Steinbeck Hemingway bewonderde. Hij ‘wilde enkel een registrerend bewustzijn zijn, geen oordeel vellen, alleen maar dingen vastleggen’. Dat komt in de buurt van de Zen filosofie die mij ook raakt. Zo hevig dat ik al vijf jaar lang dagelijks twee keer twintig minuten mediteer en wekelijks in de Zendo kom. Soms zelfs vaker vanwege de Stille Zondag of een Zendodag. Het brengt me bij mijn ware natuur van waaruit ik schrijf.
Anselm Kiefer
Louise Bourgeois is mijn grootmoeder in overdrachtelijke zin. Ze leefde van 1911 tot 2010 en heeft een plek ingenomen die in haar tijd onbegaanbaar was. Ze was een vrouw met artistieke plannen, boegbeeld van de feministen. Maar ‘I am just a girl who wants to understand herself’ was haar statement. Oom Anselm Kiefer had meer geluk met zijn voortvarende carriere. Hij hangt/staat nu met zijn werk in Amsterdam bij het Van Goghmuseum en het Stedelijk Museum voor hedendaagse kunst. Vincent van Gogh was Anselms grootvader in de kunst, Joseph Beuys zijn oom, broer van mijn vader Bruce Nauman.
Bos in de herfst
Akker met kraaien
Gouden korenaren
Max & Ellen
Gisteren is Max overleden, op 15 februari 2025, de man van Ellen, vader van Anne Myra. Mijn verre vriend uit Eenrum in het hoge Noorden met zijn gouden stem, die onvoorwaardelijk lief had. Onze vriendschap gaat nu als een film aan me voorbij en dat laat ik gebeuren. Zijn hart heeft het begeven maar ik gun hem het eeuwige leven in de harten van dierbaren. In mijn hart blijft hij een welkome gast, met Ellen samen gezellig zijn.
Ik had jullie graag bij mij over de vloer, me thuis voelen in mijn eigen huis, dankbare eters. Mijn reisjes naar het Hoge Land zijn dierbare herinneringen.
Winters
De herfst is mijn favoriete jaargetijde maar ik hou nog meer van de winter. Ik leg alle gejammer naast me neer en geniet volop van gure dagen. Met een beetje geluk komt er sneeuw om het donker te verlichten. De lange nachten zijn welkom voor herstel en overzicht van het voorbijgaande. Ik ben altijd jarig in het hart van dit seizoen, een maand na Kerst. De bomen zijn kaal en dat blijft nog een poosje, zodat ik me kan voorbereiden op wat er gaat komen.
Deze grazende hengst met wintervacht in de Veluwezoom heeft er zo te zien ook weinig moeite mee. Is hij de vader van het veulen van deze merrie? Het zijn IJslanders dus die zijn wel wat gewend!
In de lente word ik heus wel blij van warme zonnestralen en geniet in de zomer van heerlijk weer.
Droom
Ik zat met Maan – pas overleden – aan mijn werktafel toen de bel ging, trringgg. Ik liep naar beneden en opende onze reusachtige voordeur. Er stond een boom van een kerel met een hele hoge pan soep voor de deur. ‘Ik heb dat niet besteld’ zei ik en riep ‘Maan, kun je even naar beneden komen?’ maar die kwam niet. Twee kleinere mannen – strak in het pak – wilden binnenkomen maar ik sloot gauw de deur en liep de trap weer op. Ze drongen dwars door de dichte deur achter me aan omhoog. Ik vroeg Maan of ze 112 wou bellen en werd wakker, bleef rustig ondanks het bonzen van het hart in mijn keel. Ik vroeg me af wat deze droom betekent en de vriendelijke buurman die voor de deur stond. De mannen onze ego’s en de boodschap ‘wees niet bang voor de dood’. Maan is niet meer maar onze vriendschap blijft bestaan.
De hemel ging open op de 25ste geboortedag van Tati (19 oktober 1999 – 19 maart 2016)
Medelijden
Ik heb van mijn moeder geleerd om altijd heel veel medelijden te hebben, inclusief zelfmedelijden. Dat is niet hetzelfde als medeleven, sterker: het is heel iets anders waar je veel meer aan hebt. Het komt wellicht voort uit het Christelijke geloof in Jezus aan het kruis. In elk geval heeft het mij niet of nooit geholpen zoals medeleven dat wel doet. Het heeft er voor gezorgd dat ik meteen – onterecht – een hekel aan de man kreeg. ‘Elk huisje heeft een kruisje’ zei ze er nog bij, maar nu is het genoeg. Ik steek graag kaarsjes op in de Martinuskerk in de Steenstraat en sinds kort ook in de Eusebiuskerk in het centrum van Arnhem. Het gebouw is niet meer gewijd maar staat en ligt wel vol met religieuze voorwerpen, waaronder een compleet klokkenspel. De grote bronzen klok die wonderlijk heel bleef na de Slag om Arnhem ligt op de hardstenen vloer. Naast haar twee kleintjes, je kunt er in kijken en over grafstenen lopen van rijke stinkerds. Er is een gerestaureerde muurschildering die vernield is tijdens de 80-jarige oorlog waarin Nederland zich losmaakte van het katholieke Spanje. Het praalgraf van Karel van Gelre met een figuur dat zijn eeuwenoude harnas draagt en een protestante kansel. Hoe meer ik weet over de geschiedenis hoe minder medelijden met ons heb ik en des te meer medeleven.
Op maandagochtend in het Herikhuizerveld overweeg ik mijn stappen
Elke stap
‘die ik die kant uit zet … het houdt nooit op’ kraste hij, een behaarde jonge man met een zware rugzak en een blik bier in de hand. ‘In vredesnaam’ hoor ik, ‘het enige waar jij voor studeert’ en ‘waar jij voor leert’ toen kwam de trein. Iemand liet een roze linnen tasje in de wachtruimte liggen, niemand nam het mee. Doet me denken aan de droom vanacht, een nachtmerrie waar ik uit wakker werd. Ik was mijn tasje vergeten en moest helemaal terug naar een café in Dieren, op de fiets. Ondertussen ben ik op weg naar Losser om het graf van opa & oma Fisscher te schrobben. Het is bijna 21 juni, ma’s geboortedag en die wil ik een bloemtje brengen.
Dit is het graf van de ouders van mijn vader, Alfons Fisscher met een dubbele s. Toch staat er Fischer met een enkele s omdat de naam ooit fout gespeld werd bij aangifte van de geboorte van een baby. Sommige familieleden accepteren deze foute spelling niet maar ik wel. Mijn moeder heet wel echt Fischer met een enkele s. Zij was mevrouw Fisscher-Fischer
Er kwam een man aangelopen, zijn naam was Menge 80 jaar. Hij vertelde dat ie in de steenhouwerij zat en voor 70 euro de steen weer als nieuw maakt. Zelfs de korstmossen krijgt ie weg middels zandstralen, wat ik jammer vond. ‘We doen dat niet want wellicht wordt het graf geruimd’ vertelde ik hem. Hij had een afspraak om 12 uur met iemand die te laat kwam. Het was gezellig om in het Twents te kuieren en de sfeer te proeven. Twee kaarsen aangestoken in de neogothische Maria Geboortekerk en gekeken wie er pas is overleden. Bij Albert Heijn vond ik twee bloeiende planten voor in de lege mandjes die op het graf van pa en ma stonden. Het kleintje heb ik bij opa en oma gezet. Ik zocht een belegd broodje en vond het bij Jumbo, en een bankje om het op te eten bij bakkerij Alink. Om de hoek vond ik broodjeszaak Broodbode waar ik een lekkere koffie verkeerd dronk. Gegeten en gedronken de planten op de graven gezet, en foto’s gemaakt.
Helaas hebben we mijn moeder geen Betsy Fischer genoemd net als oma Petronella Kok van oorsprong, die daar ligt. De beperkte duurzaamheid van het graf dat een keer geruimd zal worden staat niet in verhouding tot de steen
Bus 66 naar Oldenzaal viel uit dus moest ik wachten en ging terug naar het kerkhof. Daar vond ik de urn van mijn vriendin Jolanda Grevinga, waar pa’s urn ooit naast lag. Die ligt nu bij ma in de kist, wat ik jammer vind. Zie prompt zijn lievelingsboom in de buurt van de Allemansweg waar we langs rijden richting Enschede. Daar had ik hem uit willen strooien … We rijden langs Roombeek, de buurt die de lucht in ging tijdens de vuurwerkramp op 13 mei 2000, waar ik getuige van was. Ziet er mooi uit in het groen, prachtig. Mijn missie is geslaagd voor vandaag, nu nog thuis zien te komen.