1

Rond de jaarwisseling liep Henna met Sina in park Perzikhoeve, toen de hond schrok van vuurwerk dat werd afgestoken. Sina nam een spurt en Henna er achteraan, ze vond haar thuis voor de deur maar ze was niet goed. Henna nam haar mee naar de dierenarts die geen ernstig letsel constateerde, zelf wist ze dat het niet goed zat en dat was zo. Sina stierf aan inwendige verwondingen doordat ze waarschijnlijk door een auto werd overreden. Reisa ging langs met haar hond om afscheid te nemen van Sina, die regelmatig bij haar was en aanleiding voor vriendschap. Ze pasten op elkaars honden, indien nodig en leerden elkaar kennen, ongeveer 15 jaar geleden. Tadd bleef nonchalant staan kijken en uiterlijk onaangedaan, zijn stijl. Niet wetende dat ook hij snel zou gaan – in maart 2016 – net als Barbaros van Sehra. Die werd op haar verjaardag – 25 januari – door een grote hond doodgebeten in park Sonnebeek.

Henna vond Aicha via Marktplaats en bracht haar vaak bij Reisa vanwege haar nieuwe relatie met Hendrik. Vrij snel was Reisa niet meer zo enthousiast omdat Aicha problematisch gedrag vertoonde. Je kon haar helemaal niet overal mee naar toe nemen, wat ze gewend was. Aicha verstoorde vergaderingen bij het buurtcentrum waar Reisa vaak bij was. Ze wou niet met het openbaar vervoer en ook niet achterop de fiets in een mandje. Dan begon ze luidkeels te krijsen waar je niet goed van werd. Ze was van hot naar haar gesleept als pup met alle gevolgen van dien. Een shih tsu, in dezelfde kleuren als Sina, maar dan heel anders: een harig rashondje dat niet gekamd wou worden. Oh wee, degene die dat probeerde kon rekenen op weerstand, vandaar de koosnaam Monster. Aicha heeft desalniettemin haar hart gestolen sinds zij haar gebruiksaanwijzing ontdekte. Ze werd verliefd na de sessie bij de hondentrimster in Bommel.

Uiteindelijk is het helemaal goed gekomen

Henna heeft Aicha ter adoptie aangeboden omdat zij een opleiding volgt en veel van huis is, in de toekomst nog vaker van huis zal zijn. Nu gaat Aicha in Riezen wonen waar Reisa’s neef Jack woont, waar ze een keer geweest is maar ze kent hem van vroeger. Naaste familie waar Teddie bij woonde, een beige poedel die de basis heeft gelegd voor haar liefde voor honden. Reisa was verliefd op Sjaak, die veel op Jack leek, wiens hond was overleden. Ze wou hem een pup geven, die ze zelf hield omdat Sjaak onbereikbaar was. De pup leek erg veel op die hond van Sjaak: zwart met een witte tekening op zijn kop. Later werd hij beige met een donkere dekmantel en uiteindelijk helemaal egaal. Tadd begon steeds meer op Chef te lijken, de hond van haar huisgenoten in Nieuwegen. Beide honden leken op Teddie de oerhond, Reisa’s type.

2

Op zaterdagmiddag liep Reisa met Momo naar het Wilhelminaplein waar ze bus 501 wilde nemen richting Nevelde. Op het Beursplein nam ze echter de bus die kwam aanrijden richting Centraal Station. Dat gebeurt wel vaker dat het anders loopt dan je van plan bent. In de stationshal aten zij het lekkers voor onderweg: mandarijntje voor haar, kluifje voor Momo. Op het Wilhelminaplein kwam er een stel binnen ‘bonjour monsieur’ zei de man tegen Momo. ‘Het is een vrouw’ riep Reisa, ‘pardon, bonjour madame’ riep hij, ‘geen probleem’ antwoordde ze hem. Ondertussen bleef Momo ongestoord in het verbreedde gangpad liggen en voelde Reisa de liefde voor haar weer stromen. Ze stapten uit op de snelweg die ze overstaken, vervolgens langs de Veluwse heideschapen van Barend. De twee zwart-witte kleintjes lagen vlak tegen hun moeder aan die er verfomfaaid uitzag in de verte. Tijdens het theedrinken met Leonora bleef de hond keurig bij de deur zitten, zo is zij! Ze liepen door het bos richting Westerhout en via Engelenburg naar Harmen Buiten waar ze weer op de bus sprongen. Ze namen weer plaats in het rolstoeldeel met extra ruimte, voor de hond want het was druk in de bus. Een vrouw kwam dicht bij hen staan ‘sorry meneer’ zei ze, maar de vrouw herstelde zich. ‘Oh je weet het tegenwoordig niet zo goed’ zei ze terwijl ze niet oud oogde. Toen begon ze nog over de staart van Momo die dwars op het gangpad lag. Mensen zouden er niet langs kunnen maar Reisa stelde haar gerust, terwijl zich er nog iemand mee bemoeide. ‘Zijn’ staart zou in de weg liggen maar Reisa reageerde daar niet meer op. Even later ‘de boxer die zij kende had geen staart meer’ en Reisa ‘dat was vroeger zo’. Toen kwam er een jonge man met krukken de bus binnen met een gipsen voet maar Reisa stond niet voor hem op. Hij redde zich prima bij hen in het hoekje waar hij tegen de reling leunde. Reisa verwachtte daar kritiek op, die gelukkig uitbleef terwijl ze haar innerlijke muurtje bouwde.

3

Ze loopt met Momo vlak langs de Meiner die wat gezakt is en hoorde opeens runderen loeien, uit het zicht. Aan de andere kant van de zomerdijk in het zuiden is een overstroomgebied, Zwanenhof. Het is niet zo lang geleden aangelegd onder het mom van ‘Ruimte voor de Rivier’ net als het wandel/fietspad. Het gebied strekt zich uit tot aan de winterdijk en daar stonden twee runderen in het water te stoeien. Andere dieren liepen in snelle pas richting de twee vechtende stieren en loeiden mee. Gewoonlijk staan die rustig te grazen maar nu dus niet en Reisa zag het gebeuren, op afstand. De twee bewogen zich na een poosje weer op de kant maar bleven doorvechten. Eentje besteeg de ander die het hardst loeide van allemaal, terwijl Reisa langzaam gerustgesteld raakte. Een mannetje dat zich opdrong aan een ander, in toom gehouden door de groep die zich er mee bemoeide. De twee maakten zich los van de groep en gingen door tot zij elkaar uiteindelijk met rust lieten.

4

Er was een tijd waarin Reisa vaak naar Kassel ging om vrienden te bezoeken, om van huis weg te zijn. Stiekem verliefd op Frenk wat nooit wat werd maar daar ging het ook niet om. Ze wou weg want ze was alles kwijt geraakt dat haar lief was, huis, boom en beest. Het afstand nemen en weg wezen om alles achter haar te laten ging haar niet zo goed af. In Kassel vond ze nieuwe vrienden waar ze zich bij thuis voelde maar ze woont nou eenmaal hier. Verkassen was geen optie want voor eeuwig Deutsch sprechen wou ze niet. Na een poosje – een jaar of drie – kreeg ze Tadd die haar heeft geholpen om weer te aarden. Opeens was Eernum als Kassel, en andersom: twee middelgrote steden met een sprookjesachtige omgeving. Ze liep elke dag met hem naar Sonnebeek en leerde Karina kennen, uit Duitsland afkomstig. Die kwam voor de liefde naar Nederland en haar hond Shala was Tadds grote liefde. Met haar indrukwekkende staart met een witte pluim die met Carnaval roze werd geverfd.

Ze liep in Engelenburg met Momo te mijmeren over de oorsprong van dit gebied dat vroeger Engelenborn heette waar een bron ontspringt. Het smalle stroompje loopt van rechtsonder naar de poel in het centrum waar honden mogen zwemmen. Ze hoort het geplons van de grote dieren in het water vanaf de kant. In de Middeleeuwen stond hier een klooster dat heel bekend is geworden vanwege de Getijdenboeken die er zijn gemaakt. Het is met de grond gelijk gemaakt aan het einde van de 80-jarige oorlog – 1568 tot 1648 – maar de plek bestaat nog.

10

Op maandagochtend 13 mei 2024, de 100ste geboortedag van Reisa’s vader is Julie aangereden en ter plekke overleden ter hoogte van bushalte Engelenburg. Ze, de wandelgroep van Remie, hadden afgesproken bij de parkeerplaats, zoals wel vaker en staken de Jourenseweg over. Zoals altijd nam Reisa Icy onder haar hoede en eenmaal op de helling richting de Rozenpolder zei Remie ‘laat haar maar los’. Zoals altijd waren ze in gesprek, totdat Remie Julie niet meer zag en zij allemaal gingen zoeken. Marius zag haar aan de Jourenseweg staan en Remie begon te rennen, met Reisa en Icy in een langzamer tempo volgend. Ze zag haar niet maar hoorde wel een flinke klap en zag hoe het verkeer stokte. Julie lag midden op de weg en ze zag de kale schaafwond en een stuk van haar vacht naast haar op het asfalt. Een laadwagen met enkele auto’s erop stond stil met de chauffeur erbij, iemand leidde het verkeer om het ongeluk heen. Icy werd onrustig en daarom nam Reisa plaats bij het huis uit 1861 aan de overkant, 100 jaar ouder dan haar. Ze zaten rustig af te wachten, terwijl ze bezig waren met reanimeren ‘blijf bij ons’. Icy reageerde luidruchtig op Julie’s kreten op de plek des onheils. Het duurde een eeuwigheid tot de dierenambulance kwam en toen werd Reisa er al snel bijgeroepen, met Icy ‘om afscheid te nemen’. Julie werd langs de weg in de zachte berm gelegd, haar ogen en bek open, met stralend witte tanden. De groep was weer bijeen toen duidelijk werd dat ze overleden was, behalve voor Remie zelf die haar nog een kans gaf. Julie werd op een brancardje gelegd in een witte hoes die dicht werd geritst en Remie ging mee. De groep bleef achter met Icy en liep terug naar de parkeerplaats, niemand die nog wou wandelen. Hetty reed met Remies auto en zette Reisa bij bushalte Eernum Buiten af, een halte verderop. Ze denkt nog aan de pony’s in de wei tegenover de parkeerplaats, hun veelzeggende blikken. Bushalte Engelenburg waar ze zo vaak heb zitten wachten zal voor eeuwig de plek blijven waar Julie het leven liet. Die halte waarvan de ruiten altijd worden ingegooid zal niet weer dezelfde zijn. De kans is groot dat ze daar niet meer komt en altijd de volgende zal nemen, waar bus 253 stopt die veel vaker rijdt en niet enkel bus 15 uit Weniger. De hond werd bijna 7 jaar oud en ze was altijd bij hen met haar fijne energie, die goed was voor Aicha. Reisa heeft een lelie voor haar gepoot in de groenstrook tegenover haar huis en zodra die gaat bloeien laat ze dat weten.

11

Reisa is bij de Windjes langs geweest en dat was niet in het brede witte pand aan de Wittestraat, maar in de Weltstraat in De Trans. Al die tijd had ze gedacht dat ze schuin tegenover Cees’ huis wonen, waar ze weemoedig van werd. Ze vond al die tijd hun vorige huis veel mooier maar nu weet ze wel beter. Het was Zoey die daar logeerde tijdens hun jaar in het buitenland, die hen later nareisde. Ze belde aan op dat adres nadat ze Matthieu tegenkwam bij Inside Action die zei dat de woensdagmiddag een goed moment was. De vrouw in de Wittestraat kende zelfs geen gezin met 4 kinderen dat hier was komen wonen, ook niet in het buurhuis. Reisa appte Matthieu en die gaf het juiste adres door en toen is zij daar langs gegaan maar ze waren weg. De derde poging was raak, wederom op woensdagmiddag en Reisa werd hartelijk ontvangen. Teuntje herkende haar eerst niet, met kort haar en zonneklep: ‘mamma er staat een vrouw voor de deur’. Zelf herkende ze Saya niet in eerste instantie, die nu geen kind meer is maar een jonge dame. Diny was wel dezelfde gebleven en Teuntje enorm gegroeid. Ze zaten buiten en dronken icetea met Zeiltjes en kletsten op dezelfde voet door als altijd. Zoey kwam ook enthousiast kennismaken en haar viel de gelijkenis op met Teddie. Diny wilde haar het huis laten zien en Saya waarschuwde Reisa voor de chaos in haar kamer. Die was inderdaad enorm, erger dan haar meisjeskamer van vroeger en groter ook. Froukje was er niet en ook ook bij haar was het een grote bende. Joep niet maar Matthieu wel, die ze tegenkwamen in zijn werkruimte. Iedereen heeft een eigen kamer in een sprookjesachtige wit negentiende eeuws huis. Reisa was eindelijk heel blij voor ze met deze ontwikkeling. Diny werkt niet meer bij de afvalverwerking en Teuntje wil de aarde beter maken.