1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
De Moro-reflex is genoemd naar de Oostenrijkse kinderarts Ernst Moro (1874-1951) die deze onwillekeurige reactie van de spieren beschreven heeft. Het gaat hier om het – primaire – schrikreflex, ofwel: ‘wat te doen als er gevaar is’. De reflex ontwikkelt zich al in de baarmoeder, in het geval van de Moro als de foetus ongeveer 9 weken oud is. Direct na de geboorte kan de boreling over deze reflex beschikken. Normaal gesproken dooft deze reflex op een leeftijd van 2 tot 4 maanden uit. Wanneer een baby schrikt, opent hij/zij zijn/haar vingers en de armen en spreidt de benen. Vervolgens worden de armen voor de borst gebracht alsof hij/zij iemand omhelzen wil. Vaak gaat de baby meteen hierna hard huilen.
De oorspronkelijke functie van de Moro-reflex zou af te lezen kunnen zijn aan het gedrag van apen: een klein aapje klampt zich als er gevaar is met handjes en voetjes vast aan mama als zij mama’s vacht voelen. Ofwel: een baby schrikt, slaat armen en benen uit = ‘waar is mama?’ en als de handjes – in mindere mate ook de voetjes – mama’s huid voelen, klampt hij of zij zich vast. Het vastklampen zelf wordt meestal aangeduid als ‘palmreflex’: leg je vinger in de handpalm van een mensenbaby, en het knuistje sluit zich. Omdat vastklampen ook bij volwassen mensen veel zwaarder is dan ‘vechten of vluchten’, wordt daarbij extra adrenaline en cortisol afgescheiden in de bloedbaan.
De schrikreflex – startle reflex of schrikreactie – is een natuurlijke reactie op onverwachte en intense stimuli, zoals een hard geluid. Die komt tot uiting in spierreacties zoals contractie van de nekspieren, opspringen en knipperen van de oogleden. In experimenteel onderzoek naar aangeleerde angstigheid of vrees wordt veel gebruikgemaakt van de schrikreactie. Zij vormt een belangrijk element van diermodellen van aangeleerde angstigheid.
Uit: Wikipedia, de vrije encyclopedie.
15
16
En de winnaar is Jeffrey van de eerste sortering die de zakken leegt op de band. Altijd aanwezig en vriendelijk, hulpvaardig als je hem nodig hebt bij het wegen van een kooi. Hij raakt mij door altijd ergens over te beginnen dat hem bezig houdt maar hij zal nooit concurreren. Hij let goed op of je wel of niet aandacht hebt voor hem, hij zal nooit inbreken. Tijdens de pauze tuurt hij vaak op zijn mobiel terwijl ie luistert naar de gesprekken die wel of niet gevoerd worden. Zijn gevoel voor humor is uitmuntend en daarmee laat Jeffrey zijn kwaliteit zien. Wat mij betreft is hij de nieuwe ster die hoog aan de hemel staat, naast Jaqueline die nog altijd de zon in huis is.