Een vriend gaf mij een hibiscus cadeau die vrolijk bloeide op mijn balkon op het zuiden. Het is er niet zo ruim en daarom heb ik die verplaatst naar het balkon aan de achterzijde. Daar komt minder zon behalve ’s ochtends vroeg en vanaf de namiddag, en dat vond Hibiscus minder fijn. Die werd armetierig en zonder ook maar een enkele bloem. Ik die plant weer verplaatsen maar helaas zonder het gewenste resultaat. Een buurvrouw had een stekje van die van haar in de groenstrook bij ons voor de deur gezet. Ze vroeg mij om het water te geven tijdens de vakantie, maar wilde dieren waren me vóór. Slakken of andere buurtgenoten die wel een plantje lusten voor in hun eigen tuin. Het komt vaker voor dat mensen planten meenemen vanuit de openbare ruimte voor eigen gebruik. Dat is iets om rekening mee te houden maar het belet me niet om door te gaan met vergroenen.
Het gat werd al gauw gevuld, door mij met de hibiscus van het balkon die niet meer wou bloeien ondanks mijn aandacht. Die was wellicht teveel want planten gaan bloeien door ze te verwaarlozen, volgens mijn moeder. Ondertussen heb ik ook geleerd dat Hibiscus graag in rulle aarde staat, niet te droog of te nat. Mijn tante gaf me drie stekjes uit haar zanderige tuin langs een beek in Boxtel. Eentje gaf ik door aan een vriendin voor haar moestuin in Het Hogeland met zware zeeklei. Die heeft het moeilijk maar houdt zich staande met een beetje hulp van buitenaf: uitgraven en tuinaarde toevoegen. Nou is het afwachten en inmiddels is één van die stekjes aangeslagen en gaan bloeien. Ik weet nu hoe bijzonder dat wel niet is, en wil het van de daken schreeuwen. Dat staat hier in het groen voor de deur tussen de bessenstruikjes uit de Veluwe.
Die zijn hier ook niet uit zichzelf gekomen, door mij meegenomen voor in het bosje voor mijn deur dat ook niet vanzelf is gegroeid. Er staan zaailingen van de grote iep op de parkeerplaats die heel verschillend zijn van vorm. Eerst dacht ik nog ‘het zijn een mannelijk en een vrouwelijk boompje van dezelfde soort’ maar nee. De stadsboswacher heeft me geleerd dat zaden van de grote iep door diverse bestuivers zijn verspreid. Die zijn inmiddels goed voor een partij schaduw waar ik heel blij mee ben want het wordt heet bij ons voor het huis, in de zomer. Mijn bosje groeit en bloeit mede dankzij het Buurt Groen Bedrijf dat boomspiegels fasciliteert ter verbetering van het klimaat in de buurt. Hoogste tijd om ze te registreren die boompjes in de hoop dat die mogen blijven want dat is nog maar de vraag. De parkeerplaats waar zij in de hoek staan zal ooit een beurt krijgen, ik houd mijn hart vast.
Zie bladzijde 9 https://mijnspijkerkwartier.nl/lokale-media/wijkkrant-spijkerkwartier-131-november-2025/5581