‘Het is de missie van de grootmoeders om het vrouwelijke energieprincipe weer terug te brengen op onze geliefde planeet, die op dit moment lijdt onder een vermindering van de yinenergie en een surplus van de yangenergie’

1

Dit schrijft Sharon McErlane in ‘De oproep van de Grootmoeders’, haar tweede boek over de wereldwijde beweging die zij heeft voortgebracht. Het is een vervolg op ‘De Grootmoeders spreken’ haar eerste boek dat me zozeer aansprak dat ik haar ben gaan volgen. Ik ben een volger van de Grootmoeders geworden met heel mijn hart en ziel. Het versterken van de yinenergie, dat klinkt voor jou wellicht als abracadabra maar niet meer voor mij. Ik voel het en daarom heb ik verbinding gezocht met deze vrouwen door verbinding te maken met het ‘Net van Licht’.

In september van het jaar 1996 liet Sharon McArlane haar hond uit en werd plotseling omringd door een groepje oude vrouwen in folkloristische kleding van diverse afkomst. Daar begint haar verhaal dat tot op de dag van vandaag doorklinkt. Het is precies het moment waarop ik zelf een kantelpunt in mijn leven heb ervaren. In die maand verhuisde ik naar het Spijkerkwartier in Arnhem waar ik een hele nieuwe levensfase inging. Een baan met een studie ernaast zorgden voor een breuk met mijn ‘vorige leven’ waarin ik was vastgelopen. Een heel nieuw begin met een ander levensritme en met nieuwe vrienden. Mijn moeder zei ‘Monique heeft een nieuw leven gekregen’ en zo was dat. Ik ben vanaf dat moment steeds meer mijn vrouwelijke energie gaan volgen. Bewustwording van het creatieve proces is een feit geworden waar ik veel plezier aan beleef. In gang gezet door mijn studie Handvaardigheid aan de kunstacademie ben ik dagelijks gaan vliegen. Dit vind je vast en zeker ook weer wartaal, wat voor mij ook een poosje heeft geduurd om het serieus te nemen.

Wat houdt vrouwelijke energie en mannelijke energie nou eigenlijk in? Dat is de vraag die centraal staat in dit artikel. Hoe we de balans kunnen herstellen is mijn tweede vraag die daaruit volgt. Ik wil beginnen met de intuïtie te omschrijven zoals ik die ervaar, ook wel ‘Fingerspitzengefühl’ genoemd. Het was de opdracht aan mezelf na mijn afstuderen waar ik nog niet precies de vinger op kon leggen. Van binnenuit werken daar begint het allemaal mee: ‘bottem up’ in plaats van ’top down’, van bovenaf. Tijdens het eerste jaar van mijn studie kregen wij nog wel wat opdrachten maar daarna hield het op. Het experiment waar wij aan deelnamen was om ons helemaal te laten leiden door niemand anders dan onszelf. Het gevolg was dat veel studenten afhaakten en wij met ons tweetjes afstudeerden. Tegen het einde van de opleiding ging onze docent die het voortouw nam in dit experiment dood aan leukemie. De grond onder mijn voeten begon te schudden maar ik hield mij staande. Ik had voor mijn gevoel geen andere keuze dan doorgaan op deze weg. Een bevriende kunstenaar noemde dit ‘zijn neus achterna gaan’, wat niets anders is dan je intuïtie volgen. Om de vrouwelijke en mannelijke energie te leren kennen moet je eerst leren goed naar je gevoel te luisteren.

2

Na een zachte landing in de Emmastraat kreeg ik een kat op mijn pad, Nina die liefde op het eerste gezicht was. Ze zat bij een vriendin die achteraf woonde in haar eentje in de sloot, ernstig vermagerd te krijsen. Mijn vriendin nam haar in huis maar die had al een kat en ze wou er niet nog eentje en vroeg mij om te komen kijken. Ik zag haar spelen op het kleed met speelgoed van de baby en was op slag verliefd. Inmiddels op gewicht nam ik haar mee op mijn hand, zo klein was Nina die voortaan bij me was. Ze werd mijn hulp uit de dierenwereld die 14 jaar bij me bleef tot 2011 waar ik veel van heb geleerd. Niet lang na de komst van Nina voegde Tati zich bij ons en was mijn gezinnetje compleet. De hond heeft me geleerd om te luisteren naar mijn gevoel door me daar steeds weer op te wijzen. Ik leerde voor mezelf te zorgen door haar en te luisteren naar mezelf door hem. Ook hij was liefde op het eerste gezicht, verlegen en brutaal tegelijk daagde hij mij uit om op de hort op te gaan. Ik ben gaan wandelen, dag in dag uit en doe dat nog steeds elke dag en dat noem ik vliegen want ik laat dan het dagelijkse gedoe los. Ik laat me helemaal opnemen in de natuur waar ik me door laat omringen. Alle problemen achter me laten tijdens het bosbaden of door langs de rivier te lopen. In de stad zul je mij niet gauw vinden aan het einde van de middag en de telefoon staat op stil.

3

Ik stel me voor dat ik een vat ben, gevuld met herinneringen, dromen en gedachten. Het vat is onveranderlijk, waar het ook mee gevuld is. Ik ben het vat dat van-alles-en-nog-wat bevat en als zodanig onaangeroerd. Zo ben ik minder vatbaar voor alles wat zich voordoet in mijn omgeving en in mezelf. Ik groei en voel me zwaar, als een zwerfkei zo groot en amper in staat om te bewegen. Er gaat zoveel in mij om en dat laat ik toe, zonder van mijn plek te komen. Ik observeer in plaats van mee te bewegen in de stroom en dat brengt diepe ontspanning. Ik hoef enkel te zijn en te zien wat er gebeurt in mij, zonder inspanning, niet reiken of knielen. Dat is een vaardigheid die ondergewaardeerd is in onze samenleving die gericht is op actie. Daar heb ik al mijn leven lang last van, die noodzaak om in beweging te komen. Laat mij rustig niets doen, en zelfs niets te denken, gewoon gewaar zijn. ‘Als je ziek bent moet je in bed gaan liggen’ zei mijn vader wanneer ik weer eens lekker op de bank lag. Juist in onrustige tijden heb ik die neiging des te meer om mij erbij te neer te leggen. Geef mij maar een bank om op te liggen en laat me zien wat er in mezelf gebeurt. Diezelfde vader van mij had de gewoonte om ‘zijn batterij op te laden’ door in zijn ogen onbenullige dingen te doen. Een kruiswoordpuzzel oplossen, een potje kaarten, lekkere hapjes klaarmaken, vuurtje stoken, tuinieren, zijn lust en zijn leven. Maar ik ben mijzelf en heb andere behoeftes, languit op de bank liggen bijvoorbeeld. Zien wat er in mij omgaat totdat ik zin krijg om in actie te komen, iets te doen vanuit mezelf. Niet omdat het moet maar omdat de beweging als vanzelf op gang komt vanuit mij. Zo blijf ik sterk verbonden met mijn energie die oneindig stroomt als een lemniscaat. Een innerlijke dans tussen vrouwelijk en mannelijke energie in mij in beweging brengen. Het stimuleert om creatief te zijn en dat sluit aan op mijn kunstenaarschap. Ik denk aan Carel Appel die graag ‘maar wat aan rotzooide’ voordat zijn ‘innerlijke licht vanzelf aanging’. ‘You just have to wait untill your inner light goes on’ sluit heel mooi aan op deze oefening. Dit is de oerenergie van de Vrouw, het Vrouwelijke Principe, de elementaire kracht van het universum, de Grote Moeder, Grootmoeder.

3

Sinds kort heb ik mij op een groep aangesloten die wekelijks bij elkaar komt in Nijmegen onder leiding van een baken. Zij leidt ons door de meeting heen op zondagochtenden in haar huiskamer. Het baken van elke groep heeft haar eigen manier van doen en deze doet het zoals zij het voelt hoe ze het moet doen. Het is vlak bij mijn eerste kamer waar ik woonde vanuit thuis bij mijn ouders. Daar loop ik elke keer langs op weg naar haar. Er zijn ook mannen aanwezig by the way, die wel in de minderheid zijn. Ik loop telkens een andere route vanuit het Centrale Station, heen en weer terug naar huis. Voortaan met de vouwfiets over het snelfietspad langs het spoor. Het is een tocht die me terug brengt in de tijd, een tijdreisje en dat alleen al! Wat ben ik telkens blij om weer in Arnhem terug te zijn na springplank Nijmegen. Ik had het niet willen missen en voorlopig blijf ik gaan uit bewondering voor hoe zij het doet.

Zelf een groep runnen, onder mijn plafond in de woonkamer is een optie.

4

Sharon reist regelmatig naar de Grootmoeders in de Bovenwereld, waar ze haar onderricht krijgt. 12 vrouwen wijzen haar de weg naar leven vanuit het hart, wat best moeilijk is in de normale wereld waar de ratio heerst. ‘Ik denk dus ik besta’ zei Descartes ooit tijdens de Verlichting maar het is ‘ik voel dus ik weet’. Zij reist vanuit haar slaapkamer via de kruin van een boom in de tuin onder trommelgeroffel naar boven. Adelaar begeleid haar op die reis, verbinder tussen hemel en aarde en laat haar vliegen. In het dal waar de grootmoeders zich bevinden aangekomen stelt Sharon haar vraag. Zij laten haar het antwoord ervaren totdat de trommel aangeeft dat het weer tijd is om terug te keren. De dagelijkse realiteit weer oppakken en opschrijven wat ze mee heeft gemaakt daarboven. Tussendoor reist ze naar de Benedenwereld waar een beer haar les geeft in zelfzorg. Beer helpt haar op een ander niveau, daarbeneden waar ze eveneens les krijgt in leven vanuit het hart.

5

Mongens! wat zijn in hemelsnaam mongens? Het zijn onvolwassen mannen: een combinatie van mannen en jongens, die zich vooral bezig houden met grabbelen en graaien uit eigenbelang. Hun gedrag is verwoestend en helaas zijn er veel mongens onder de mannen die zich leiders noemen. Er is niets mis met mannen zolang wij vrouwen ons niet door hen laten bepalen. Het probleem is de ongelijkheid en dominantie van mannen waar ook vrouwen in meebewegen. De boodschap aan ons is om wakker te worden en in onze eigen kracht te gaan staan. Menige religie heeft ons dat afgeleerd, geleid door mannen waarin vrouwen een passieve rol is toebedeeld. De kerk heeft ons klein gemaakt en in slaap gesust, wees gerust want God behoedt ons. Wij zijn zogenaamd geschapen uit de rib van Zeus maar het is precies andersom: de man is uit ons geschapen. De godin heeft de god letterlijk in zich, zoals de koningin de koning in zich heeft. Laten wij in onze kracht gaan staan en de nodige weerstand bieden.

6