1
Ik ben in Hoogland om de verhalen van Mari, Reisa en Titi te verweven. Ik heb ze meer dan twee jaar gevolgd, sinds het voorjaar van 2023. Ik ben hier ook om voor de tuin van Marnix te zorgen die begin dit jaar plotseling overleed aan hartfalen. Die tuin, aan de rand van het dorp is omgeven door bomen, een heg, een vaart met riet en bootjes, een open landschap. Er komt amper verkeer langs, het is er stil op het ruizen van de bomen na. Zijn contract met de gemeente was omgezet naar tijdelijk omdat er gebouwd gaat worden. Na zijn dood heeft Jeanne de zorg voor de tuin overgenomen, die nu op Zomerdansweek is. Inmiddels heeft de gemeente haar een contract aangeboden voor het gebruik van de grond. Het is niet ver van haar huis vandaan, op loopafstand, langs Marnix’ huis aan de vaart, bij hem om de hoek.
Ik heb een begin gemaakt in de tuin en Kyra – hond – begon meteen een gat te graven om in te liggen. In het midden heeft Jeanne Oost-Indische kers gezaaid die welig tiert maar tussendoor groeit gras, kweekgras. Ze heeft al wat gewied maar nog lang niet genoeg en ik doe dat nu heel grondig. De stugge wortels met witte punten kruipen diep onder de grond door en om die te verwijderen, dat is wat. Ik ging zitten in een houten stoel op de kopse kant van de tuin waar Marnix ongetwijfeld vaak heeft gezeten. Onder een bloeiende linde met uitzicht op de schuilhut die Jeanne heeft geplaatst. Schrik me dan een hoedje want ik zie zijn kop verschijnen tussen het groen, mijn maag draait om. Het is keramiek en lijkt sprekend op afstand in de hut, tijd om weer naar huis te gaan, haar huis.
Ik wil beginnen met het verhaal van Mari die gastvrouw is in De Hoop. Vervolgens Reisa die op honden past en zich Bonusbaas noemt. Tenslotte het verhaal van Titi die bij kringloopbedrijf Panta Rhei aan de slag is gegaan. Ik heb ze gevolgd in hun vrijwilligerswerk dat hen met plezier heeft vervuld maar niet altijd even leuk was. Dit verhaal is chronologisch verteld en vervlochten tot een overzichtelijk geheel. Drie vrouwen die hun ervaring met mij hebben gedeeld op die momenten dat ze overliepen van enthousiasme of juist niet. Ik was erbij en heb genoten van hun openhartigheid over het werk waar ze betaald voor hebben gekregen in natura.
2
3
Je hebt hier in Hoogland eigenlijk geen klok nodig want de kerk geeft de tijd aan. Om 8 uur luidt een hogere bel een poosje en dan weet je dat de dag begint. Ik weet niet hoe dat is in het weekend want ik heb er nooit eerder op gelet. Ik ben hier helemaal alleen, zelfs geen hond houdt me gezeldschap. Dan vallen andere dingen op in de omgeving waar je mee verbonden bent. Schuin tegenover zijn mannen een dak aan het vernieuwen van een heel oud huis. We groeten elkaar want de vorige keer hebben wij elkaar leren kennen. Toen had ik me per ongeluk buiten gesloten, stond op straat met Kyra. Ik zocht in Marnix’ huis een ijzerzaag om de knip op de achterdeur mee door te zagen. Zijn garage ligt vol met gereedschap maar niet wat ik zocht, paniek, terug naar huis zonder bagage? Toch even langs Jeannes huis lopen en toen zag ik ze staan. ‘Kunnen jullie mij helpen?’ Dat konden ze wel en in no time stond ik weer binnen. Later op de avond heb ik deze handige jongens een flesje wijn gebracht, uit Marnix’ huis. Buurman liet me zijn erf zien, met katten inclusief nest. Er was een gelukskatje bij: oranje met strepen als een Cyperse kat, heel bijzonder. Hij attendeerde mij op de beste frietkraam van Europa, hier in het kleine Hoogland. Jeanne deelt zijn mening niet en bovendien was ie dicht vanwege de vakantie. Nu heeft ze verse aardappelen uit de tuin voor me dus die friet moet wachten.
Om 18 uur luidt de bel de avond in, drie minuten om precies te zijn. Het dak van buurman is gevuld met pannen, aan de straatkant. Met vier man sterk in een ketting ging pan voor pan omhoog met hem aan kop. Nu de rest nog maar morgen is er weer een dag, waarop ik langs zal lopen, op weg naar de tuin. Dan zal ik paden aanleggen met stroken karton, schors en houtsnippers.
4
De hele vroege ochtend raast er bouwverkeer langs mijn slaapkamer waar ik drie nachten logeer. Trekkers met aanhang en andere bedrijfswagens rijden af en aan tot het weer stil wordt. Ik heb nog een dag om na te denken over het weefsel van verhalen dat ik schrijf. Na de introductie van Mari wil ik Reisa inbrengen die honden onder haar hoede neemt, Momo in het bijzonder.
Ook om 12 uur luidt de kerkbel drie minuten: mensen, het is tijd om op te ruimen, lunchtime. Daarna nog even plat voor de eindsprint vandaag. Dat wordt nog eens het schrobben van de badkamer, tot de tijd erop zit. Rond 16 uur wil ik door het bos wandelen voordat ik ga koken. Vanavond nog een rondje moestuin om de paden te zien die vanochtend zijn aangelegd, door mij.
Tuinpad langs Oost-Indische kers
5
6
Van stresstrip tot droomreis naar Wiens – Wiensterplaat – ben ik gegaan in de nacht van maandag op dinsdag. De reis was heel strak gepland, via 9292 met minimale overstaptijd in 2 provinciehoofdsteden. Met kruk vanwege mijn knieblessure en rolkoffer is dat geen doen want ik heb meer tijd nodig. Dat drong ’s ochtends om 5 uur tot me door, ruimschoots op tijd om het reisschema in stukjes te hakken. Van hier naar daar en van daar naar hier waar ik op tijd aankwam door een uurtje eerder van huis te gaan. Zo had ik tijd om te lummelen, situaties te overzien – waar is de lift? – op de stations waar ik ben overgestapt. Mensen kijken kwam er bij en tijd om een broodje met koffie te kopen voor onderweg. De laatste etappe was met de bus door het vlakke landschap dat steeds leger werd. Het zonnedek op de boot was leger dan gewoonlijk want het is laagseizoen, en mistig. De zon scheen er wel door heen maar pas op het laatst zag ik het eiland voor me. De stuurman rekte zich uit voordat hij aanmeerde vanuit zijn luie stoel in de kajuit. Hier ben ik dan, nu nog met Jeanne maar die gaat weer naar huis terwijl ik alleen achter blijf om te schrijven. Het volgende hoofdstuk gaat over Titi die bij de Kledinginname heeft gewerkt en ontslag kreeg.
Vanaf de dijk heb ik de boot met Jeanne aan boord nagekeken terug naar het vaste land. Daarna voelde ik mij heel verlaten in dit huisje zonder uitzicht. Het raam boven de tafel met zicht vanuit de bank is beplakt met melkfolie. Het zicht vanuit drie andere ramen wordt belemmerd door de buurhuizen van deze houten hut. De glazen deur naar het halletje is bespannen met een geplooid gordijn tussen twee roedes. Daar komt een warm licht doorheen door de opkomende zon die onverwachts toch schijnt vandaag. Het is even omschakelen na de druilerige dag van gisteren. Jeanne bleef wat langer hangen waardoor ik enkel een dag heb om te schrijven, die nog onderbroken gaat worden. Vanmiddag de driewekelijkse belafspraak met mijn zus en vanavond zal ik moeten opruimen en schoonmaken. Desalniettemin is het zeer de moeite waard om hier te zijn en voel ik me thuis. Dit eiland ken ik heel goed want ik ben er al zo vaak geweest en weet de weg door het natuurgebied. Dit huisje was me nooit eerder opgevallen, net als het gebrek aan uitzicht is het uit zicht. De eigenaresse heeft geen commerciële plannen maar wel haar best gedaan op comfort, met oog voor details.
7
8
Het huis is gebouwd van rode baksteen met een verweerd pannendak, een schuur van oorsprong. Binnen is alles met hout bekleed en daarom denk je dat het een houten huis is. Ook het plafond met dikke draagbalken is van hout, tevens de slaapkamervloer inclusief kieren. Die balken zijn blauwgroen geverfd en dat komt overal terug. Het is de kleur van de dageraad, vlak voordat de zon opkomt. De keukenkastjes en de plank boven het aanrecht, de bijzettafel, de keukendeur, gordijnen, kozijnen, de magneetvlinder op de koelkast. De eettafelstoelen met kussentjes en het kruidenrekje zijn gecombineerd blauwgroen met wit. Kruiden zijn aanwezig, net als koffie en thee, melk en suiker, olie. De verbindende kleur is die van het hout, behalve de vloer die muisgrijs is, net als de rolgordijnen. Ik ben vervuld van deze plek mede door de gaskachel, dezelfde Pelgrim die ooit in mijn keuken stond. Een oudewets eikenhouten salontafeltje is gebroken wit geverfd waardoor die heel goed past in het geheel. Het keukenlinnen is in stijl en het beddengoed lijkt op dat van mijzelf, net als de handdoeken. Het stijle houten trapje naar de slaapkamer onder het puntdak is bekleed met rode vloerbedekking. Je gaat achterstevoren omlaag: het molenaarsloopje dat mij ook bekend voorkomt. De douche is ronduit heerlijk, met blauwgroen douchgordijn en de straalkachel is pure verwennerij. Vergeet ik nog de grijsblauwe wc-bril die past bij de donkergrijze plavuizen. De witte tafels met rode kleedjes en placemats zorgen voor een stevig contrast. Afbeeldingen zijn met punaises op de wanden geprikt, op de houten richel rondom liggen dennenappels en schelpen. Er staan waxinelichthouders met een laagje rijstkorrels onderin en keramische vaasjes met motieven. Er zijn boeken en leeslampjes, een kleine teevee, een draagbare radio. Een rode emaillen kan op de kachel staat er puur voor de sier. De houten ramen die verdeeld zijn in 4 ruitjes kunnen open, naar wens.
.