Vandaag heb ik mijn vest voor het eerst weer gedragen sinds dat was aangevreten door de motten. Ik heb een compliment in ontvangst genomen: ‘Wat heeft u een mooi vest!’ ‘Dankjewel, zelfgemaakt’. ‘Is het ook te koop?’ vroeg het meisje bij Indoor Action waar we Yin Yoga gingen doen. ‘Nee hoor’, lachte ik en we zochten een plek in de studio die sfeervol was verlicht. Tijdens de les dacht ik aan Arna die het vest heeft gebreid van IJslandse wol. Aan Sebahat en de bank die ze mij gaf inclusief mottenplaag. Aan Manon Roozen die stierf vlak nadat ik de gaten in het vest ontdekte. Ik heb steeds aan haar gedacht tijdens de restauratie middels een gehaakt rozenmotief. Tenslotte dank ik Lisa die ter adoptie uitvloog waar ik zo vaak op heb gepast. Het vest was haar afscheidscadeau dat nu een Gesammtkunstwerk is geworden.